เมื่ออาทิตย์ที่แล้วจ้อนบอกว่า ให้เตรียมตัว..
อาจจะต้องไปมาเลย์วันอังคารนี้...แต่ยังไม่เหนตั๋วเครื่องบิน ไม่เหนอะไรแน่นอนเลย...เห้อ
นี่กุจะโดนไปขายเปนหมูสามชั้นที่มาเลย์มั้ยเนี้ย
ที่ห่วงที่สุดก็จะไม่ได้เที่ยว...โทรสับจะโทรกลับได้หรือไม่...จะเอาโฟมล้างหน้าไปด้วยได้หรือเปล่า
ถ้าเอาไปไม่ได้จะเอาอะไรล้างละเนี้ย..ตังจะพอมั้ย..แล้วเมื่อไหร่จะได้กลับ..จะมีเวลาเหลือไปเที่ยวมั้ย
เห้อ...เปนตุเปนตะเรยกรุ
เหนื่อยงานนะช่วงนี้..ยิ่งต้องเร่งระบบให้เสร็จให้ทันก่อน Dec แล้วไหนเราไปเทส ถ้าไม่เวิคจะทำยังไง
โอ้ยยย เหนื่อยๆๆๆๆๆ
บีก็ห่างเหินไปเลย...ก้อรู้อยู่แล้วนะ ว่าอาการแบบนี้ก็เพราะคนจะเลิก
แปลกดีเนอะ เค้าอยากจะมาก็มา จะไปก็ไป ไอ้เราก็เปนคนดีไง ก็ยอมตลอดเวลา
ตอนนี้พยายามจำคำพูดของบีให้ได้ที่ว่า
"คนเรามันเหนแก่ตัวกันทุกคนแหละ"
เค้าหาว่านาเหนแก่ตัว
....
เห็นแก่ตัวที่จ่ายค่าผ่อนรถให้ แล้วรถก็เดินพี่สาวยึดไปซะงั้นเพราะไปติดหนี้พี่สาว
เห็นแก่ตัวเพราะเป็นห่วงว่าไม่มีโทรสับใช้เลยซื้อให้ แต่ก็เอาไว้บ้าน ไม่ใช้ โอนสายไปเครื่องแม่
เห็นแก่ตัวที่ไม่เคยเรียกร้องอะไร...ตั้งแต่เราคบเปนแฟนกันมาเกือบสามปี
เห็นแก่ตัวที่เค้าไม่เคยมีเวลาให้...บอกว่าทำงานๆๆ ตั้งแต่เช้า..เลิกสี่ทุ่ม ห้าทุ่ม แต่ก็ไม่มีเงิน
มาขอเรา ขอค่าข้าว ค่ารถ ค่าน้ำมัน แต่พอมีเงินก็ไม่รับโทรสับเรา
นาคงเหนแก่ตัวมาก..
คนไม่สำนึกทำยังไงก็ไม่สำนึก...เห้อ...
เคยคิดว่าบางครั้งความดีก็คงจะเปลี่ยนคนๆ นึงได้....
มีเพื่อนบอกว่า......ไม่ได้หรอก ไม่มีทางเป็นไปได้ด้วย
คงจะต้องเหนแก่ตัว.....รักตัวเอง...โดยปล่อยให้บีไปจากชีวิตแล้วล่ะ
|